มาบ้านปู่-ย่า

posted on 25 Nov 2009 12:25 by mimu in TheThreeOfUs

พาลูกชายมานอนบ้านปู่-ย่า

อากาศเย็นแล้วนอนสบาย ไม่เหนียวตัว

ติดๆที่จะหนาวเป็นบางช่วงด้วยซ้ำ

ก็เราดันกลัวลูกหนาวตอนกลางคืน

ก็เลยต้องห่มผ้าให้ลูกอยู่ตลอดเวลา

แต่ตอนนี้มันยังไม่หนาวมากหนิ

งั้นเอาไงดี

งั้นเปิดพัดลมละกัน

เหตุการณ์มันเลยออกมาว่า

ตอนหัวค่ำเปิดพัดลมห่มผ้าเย็นสบายกำลังดี

แต่พอดึกไปนี่สิ

หนาวซะไม่มีดีแต่ไม่ลุกขึ้นมาปิดพัดลม

ฮ่วย !! งกนอนอย่างแรง

ตื่นเช้ามา

น้องไม้กินข้าวได้มาก

อืมมม เรียกว่ามากกว่าวันอื่นๆในช่วงนี้

เหตุผลที่น้องไม้ไม่กินข้าวในช่วงนี้

อาจจะเป็นเพราะฟันของน้องไม้ขึ้นมาอีก 2 ซี่

เป็นฟันซี่บนด้านซ้าย-ขวา

คือก่อนหน้านี้แม่ก็ไม่รู้ว่าทำไมน้องไม้ไม่กินข้าว

ก็เอามาคุยๆกับเพื่อนที่ทำงาน

หลายๆคนบอกตรงกันว่าฟันจะขึ้น

แล้วก็เป็นตามนั้น

แม่กลับบ้านไปเจอน้องไม้ยิ้มร่าหงายหน้าให้แม่

แม่เห็นตุ่มขาวๆขึ้นที่ข้างซ้ายบนและขวาบน

ฟันน้องไม้ขึ้นจริงๆด้วย

แล้วหลังจากนั้น

น้องไม้ก็เริ่มกินข้าว

แต่ก็ยังไม่กินเยอะอย่างที่เคย

คราวนี้ไม่รู้ว่าน้องไม้เบื่ออาการหรือปวดเหงือกกันแน่

เช้านี้ที่บ้านคุณย่า

คุณย่าสับหมูต้มเป็นน้ำแกงถ้วยเล็กๆให้น้องไม้

คุณย่าปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว

แม่ไม่กล้าดูว่าย่าใส่เยอะแค่ไหน

กลัวว่าจะเยอะไปในความรู้สึกแม่

แล้วแม่จะไม่อยากให้น้องไม้กิน

หลังจากที่เตรียมทุกอย่างเสร็จ

แม่แอบชิมน้ำแกงหมูสับที่ย่าทำให้

รสมันออกหวานอ่อนๆ

แม่ว่าก็คงมาจากหมูแล้วก็ซีอิ๊วนั่นแหล่ะ

เช้าวันนี้น้องไม้กินข้าวหมดชาม

ปลื้มหน้าบานตั้งแต่คนทำยังคนป้อน

แต่คนที่หน้าหุบก็คือตากับยาย

ก็น้องไม้เล่นมากินข้าวโชว์นอกบ้านอย่างนี้

ขาประจำที่บดข้าวเตรียมข้าว

ให้ก็ต้องหน้าหุบเป็นธรรมดา

^^

น้องไม้มาบ้านย่าทีไรต้องร้องไห้ทุกที

อาจเป็นเพราะที่นี่มีแต่คนรอน้องไม้

พอน้องไม้มาทุกคนก็รุมๆๆๆๆๆๆๆ

จนน้องไม้ตกใจและใจเสีย

เพราะเจอแต่คนที่แม้จะคุ้นหน้าแต่ไม่คุ้นใจ

น้องไม้จะเบะหน้าร้องไม้มองหาแม่

แม่เห็นน้องไม้ร้องก็อยากจะเข้าไปหา

แต่แม่ก็ไม่สามารถทำได้ทุกครั้ง

แม่กลัวป้าๆ ปู่ ย่า จะว่าเอาได้ว่า

แม่ไม่ปล่อยให้ลูกทำความคุ้นเคยกับญาติๆ

แต่เวลาแม่เห็นน้องไม้ร้องไห้

แม่ก็สงสารลูก

แม่รู้ว่าการที่ให้หนูร้องไห้แบบนั้น

มันไม่ได้ทำให้หนูคุ้นเคยกับใครขึ้นมาได้หรอก

มีแต่จะทำให้หนูกลัวและปฏิเสธ

เรื่องแบบนี้ต้องให้เวลากับหนูสักหน่อย

แล้วก็จริง

เมื่อหนูได้อยู่ที่บ้านย่าซักพัก

คนเริ่มน้อยลง

เสียงเริ่มเบาลง

หนูก็นั่งเล่นกับแม่

หนูก็หัวเรา ยิ้ม ทั้งๆที่น้ำตายังไม่แห้งไปจากตา

ภาพเหล่านั้นของหนูติดอยู่ในใจแม่ตลอดเวลา

เฮ้ออออ

คิดถึงน้องไม้จัง

โทรไปหาลูกดีก่า....

(เค้าอัพย้อนหลัง ตอนนี้อยู่ที่ทำงาน)

Comment

Comment:

Tweet